Mijn gedachten

Mijn gedachten

Wat je hier kunt vinden.

Mijn gevoelens, beschreven in gedichten en verhalen. kijk ook op mijn site

Mijn liefsten

Mijn gedachtenPosted by Shasja angel light Wed, February 08, 2017 09:55:31

Je vroeg aan mij hoe kan het nou toch dat je zoveel van me houd? Het hart laat zich niet sturen en soms kun je niet eens uitleggen waarom het juist die persoon is waar je hart sneller voor slaat. Ik antwoordde omdat het goed is zoals jij bent. Jij bent lief en zorgzaam, en past precies bij mij. Jij maakt mij compleet. Wat een lieve antwoorden. Maar wat is de reden dat juist jij mij compleet maakt. Dat jij degene bent die mij laat dichten. Mijn het gevoel van veiligheid geeft. Vermoedelijk zullen er vele dingen meespelen waarom juist jij dat voor me bent. Maar het alle belangrijkste is wel wanneer jij na mij kijkt, ik in jou ogen lees hoeveel jij van mij houd. Dat er geen mooier mens bestaat dan ik. Dat het goed is zoals ik ben. Slechts één andere persoon heeft me ooit dat gevoel gegeven en dat was mijn oma. Mijn oma die op vele manieren ervoor gezorgd heeft dat ik hier vandaag te dag nog ben.

Ik was nog maar een paar uur oud toen ze me vreemd hoorde hoesten. Ze haalde me uit bedje maakte haar vingers schoon en met haar wijsvinger haalde ze nog een aantal slijmdraden uit mijn keel. Hadden ze me niet goed uitgezogen. Ik geloof graag, dat ze hiermee voor het eerst mijn leven redde. Ook door haar geweldige inschattingsvermogen zorgde ze ervoor dat ze mijn moeder, in mijn eerste levensjaren bijna dagelijks ondersteunde. Mij onder haar hoede nam zodat ik toch de broodnodige liefde kreeg die een kindje nodig heeft om te leven. Haar liefde gaf me de kracht. Toen ik ouder werd, werd zij mijn lichtenvoorbeeld. Haar doorzettingsvermogen, en het altijd maar door gaan wat er ook gebeurde, trok ik me aan op, in moeilijke situaties. Ze was en is mijn grote voorbeeld. En toen ik in 2014 in heel zware storm terecht kwam en bijna het loodje legde. Was het opnieuw mijn oma waar ik kracht uitputte. Zij was mijn mooiste herinnering, iemand die van mij hield, gewoon om wie ik was.

En jij liefste geef me het zelfde gevoel, en dat is de voornaamste reden waarom ik tot in diepst van mijn tenen zielsveel van jou hou. Wanneer ik jouw woorden hoor, of jouw hand in de mijne kan ik bergen verzetten, en het onmogelijke lijkt ineens mogelijk. Wanneer ik jouw liefde voel ooooo dat kan ik niet beschrijven wat het met me doet. Het maakt me compleet, het voelt als thuis...........Jij laat mij geloven dat ik het verleden achter me kan laten. Dat we samen met liefde het kunnen verslaan. En dat is het enige wat ik wil, ik ben moe van het vechten tegen mijn verleden. Ik wil vrij zijn. En samen ja dan kunnen we alles aan!!!


Shasja



  • Comments(0)//blog.shasja-angel-light.nl/#post97

Zoeken na antwoorden

Mijn gedachtenPosted by Shasja angel light Mon, February 06, 2017 13:32:06


Na aanleiding van mijn laatste schrijfsel, en een reactie die ik daar onder kreeg, zette het mij aan het denken. Zelf spiegeling. Als ik echt acceptatie met mezelf heb, zou een ander mij niet moeten kunnen raken met hun gedachtengoed. Dan zou ik daar boven moeten staan. Wat is het dat het zo binnen komt, is het, het kind in mij die nog steeds wil voldoen aan een perfect plaatje? Nog steeds op haar tenen loopt om aardig gevonden worden? Nog steeds zich zelf niet geaccepteerd heeft. Omdat er ergens nog verborgen harde woorden in mijn oren klinken? Dat ik niet goed genoeg ben. Dat alles wat er gebeurd mijn schuld is. Waarom kan ik het niet loslaten? Wat geweest is, is geweest, maar god wat is dat moeilijk. Ergens is er opnieuw een link met het verleden geopend, en oude wonden zijn weer bloed aan het verliezen. Ik ben zo moe aan het worden door de gedachten beelden die verschijnen.

Mijn geloof uit de kindertijd, waar niemand echt belangstelling had voor het kleine meisje dat zoveel problemen had. Zo met allerlei gedachten gevoelens overmand werd. De nachten vaak zo angstig waren. De mensen die mooie woorden hadden maar ondertussen alleen maar het zelfde blate en niet de woorden naleefden die ze zelf verkondigde. Ligt daarin de pijn van het geloof? En waarom ben ik toch zoekende? Terwijl mijn gedachtengoed zo heel anders is dan wat christenen geloven. Maar toch tijdens het gebed, bad ik tot Jezus om mijn pijnen weg te nemen, mij de kracht te geven om het verleden echt los te laten. Want oooo wat zit daar nog veel verborgen, en net wanneer ik denk, dat ik het een plekje gegeven heb. Gebeurt er weer iets in het heden waardoor er pijnen van het verleden aan de oppervlakte komen drijven. Ik besef dat het verleden een onderdeel van mijn bestaan is. Bij dit leven horen deze gebeurtenissen. Maar soms denk ik weleens dat er teveel gebeurt is. Hoeveel kan een mens aan? Verwerken is nog niet zo makkelijk.

Ik verdwaal regelmatig opnieuw in mijn verleden. Ergens moet k toch gewoon los kunnen laten. Misschien dat daarom dit liedje me aanspreekt de rivier. Misschien dat daarom Jezus zo belangrijk voor me is. Zijn leven, die ook zwaar was, een puur ziel die voor de liefde leefde. Ik die voor de liefde leeft.

Shasja



  • Comments(1)//blog.shasja-angel-light.nl/#post96

Overdenking

Mijn gedachtenPosted by Shasja angel light Wed, January 25, 2017 22:07:06

Overdenk mijn leven, het gesprek, mijn woorden ik heb altijd voor een ander geleefd. Na aanleiding wat mijn oudste dochter gezegd had. Dat ik misschien voor het eerst in mijn leven gelukkig was. Het is misschien niet geluk, want ik heb wel gelukkig momenten gehad, Dat kan niet anders.......Toch is het zo, ik ben hier niet voor mezelf, dit leven begon ik voor een ander, om een anderen te helpen, te ondersteunen. Een lichtdrager te zijn. Ik wil niet zwaar doen, wil niet klagen, maar mijn leven staat bol van heel veel traumatische gebeurtenissen. Een onveilige omgeving maakte dat ik elke dag van kinds af aan verdwaalde in mijn gedachten gevoelens. Ik voelde me vaak vreselijk, niet de moeite waard dat ik hier was. Een moeder waar ik van voelde dat ze last van me had, ik niet aan het plaatje voldeed wat ze er van verwacht had. Ik droomde ervan om dood te zijn, maar tevens was ik hier bang voor. Angsten waren constant onderdeel van mijn bestaan. Angsten gedachten waar ik met niemand over sprak, alles wat er gebeurde was mijn schuld! Ik probeerde te voldoen aan wat mensen van mijn verwachte, maar alles wat ik deed leek me bij mijn handen af te breken. Ik legde contacten met anderen want het enige wat ik wilde was liefde, aandacht, het gevoel dat het goed was zo als ik was. Toch vond ik deze herkenning niet, in tegendeel, volwassenen maar ook kinderen, deden er alles aan om me kapot te maken, tegen te werken.

Ik leefde in een onveilig omgeving, gevangen in mijn gevoelens en gedachten, gedachten, gevoelens die vaak zo duister waren. Ik strafte mezelf door dingen te doen die pijn deden. Want alles lag toch immers aan mij, wanneer ik anders was geweest dan was het niet gebeurt. Dat ik in leven bleef was omdat ik knuffels stal, want lichamelijk contact had ik nodig om te leven. Mijn redding was mijn fantasie wereld, hier kon ik me in terug trekken. Ik leerde om altijd een lach op mijn gezicht te toveren, want dat scheen de mens prettig te vinden. Dus ik lachte veel en was luid aanwezig om de eenzaamheid en de angst van mijn af te schreeuwen. Een knagende rat/pijn was eigenlijk constant aanwezig. Ik was bang voor het donker, bang voor de eenzaamheid, bang om echt alleen te zijn. Wanneer ik in mijn bedje lag durfde ik niet te slapen, want stel dat zij mij alleen zouden laten, eindelijk hadden beslist dat het genoeg was.......En wanneer ik eindelijk sliep droomde ik meestal eng. Van moorden, tot de hele nacht achterna gezeten te worden door een boze groep mensen, of monsters.

Voor het oog leek ik een vrolijk kind, wanneer ik wist dat er na mij gekeken werd speelde ik het spel van vrolijk, speels kind. Maar ik voelde me geen kind, ik voelde me eigenlijk helemaal niets, geen jongen, geen meisje, zelfs geen mens. Ik was een onbeduidend iets. En als ik zou verdwijnen zou niemand mij missen, en vermoedelijk zouden veel mensen dan blij zijn. Ach een gedachten gevoelens van een kind. Geheimen die ik nooit zou vertellen verteerde me van binnen. Een druk kindje onrustig kindje, Dat zong lachte en was altijd luid aanwezig. Toch hadden de gebeurtenissen die ook later gebeurde invloed op mijn gedrag, rond mijn negende jaar trilden mijn handen zo dat ik geen pen goed kon vast houden. Een gebroken kindje die te veel gezien en ervaren had en volwassenen nooit meer echt zou vertrouwen. Vernederd door hun. Zelfs door een lerares eigenlijk voelde ik me nergens veilig......

Ja ik wilde moeder worden, niet om mijn gene door te geven, maar gewoon omdat ik het gevoel had dat het moest, dat ik hier een taak in te vervullen had. Nu pas heb ik het gevoel dat ik voor mezelf leef, en dat komt door jou, jouw liefde doet met beseffen dat ik belangrijk ben. Jij maakt me compleet ik voel me niet meer alleen.......Want jij bent er.



  • Comments(0)//blog.shasja-angel-light.nl/#post95

Trouwen de mooiste dag van mijn leven?

Mijn gedachtenPosted by Shasja angel light Tue, December 27, 2016 16:40:10

24 augustus 2013

Vandaag ging het buurmeisje trouwen, ze woonde al een poosje op zich zelf maar trouwde van uit het ouderlijk huis. Ach wat zag ze er leuk uit en wat keek ze gelukkig. En boem daar was het gevoel, meid ik hoop dat je een goede keus heb gemaakt. Kon er niets aan doen, moest terug denken aan mijn eigen trouwdag. En een wrange smaak kwam naar boven, want wat voor de meeste mensen de mooiste dag van je leven hoort te zijn, was het voor mij een verschrikking. Ten eerste had ik volop twijfel over mijn relatie omdat die op dat moment niet echt meer lekker liep, veel spanning tussen ons. Niet omdat ik op dat moment twijfelde aan mijn geaardheid in geen geval, daar dacht ik toen nog niet over na. Maar gewoon het hele gebeuren er om heen. Ik was zelf net bekomen van een hele moeilijke periode in mijn leven, behoorlijk overspannen geweest en dat had ik net weer een beetje op een rijtje. Toen hij mij ten huwelijk vroeg. Ik zei ja! Maar toen begon het gezeur met zijn familie, die wilde niet komen als die kwam en anders om. Hierdoor kreeg mijn vriend veel spanning, waardoor hij van slag raakte. Zijn familie was sowieso niet zo op mij gesteld en vonden min of meer dat hij beneden zijn stand ging trouwen. Ik heb hem voorgesteld laten we in het geheim trouwen, we trouwen met elkaar daar hoef eigenlijk niemand bij te zijn. Maar daar wilde hij niets van weten, want je trouwde maar één keer en dat moest gevierd worden.

Ik stemde toe, maar wat een gezeur, een aantal maanden voor de geplande datum kwam mijn schoonvader bij mijn vriend op het werk, zijn vader stond buiten wachten toen mijn vriend vrij was. Hij wilde eens een goed gesprek met zijn zoon hebben. Het gesprek hield in dat hij zijn zoon sterk aan rade om op huwelijkse voorwaarden te trouwen, want je kon nooit weten wat de toekomst zou brengen. En wanneer het niet meer zou gaan dan zou ik de helft van het geld krijgen, maar het geld moest in de eigen familie blijven. Wat voor geld? We hadden alleen ons eigen kleine spaarrekening, maar het ging om een eventuele erfenis. Afijn schijnbaar dacht mijn schoonvader dat ik met mijn vriend ging trouwen voor een eventuele erfenis die ooit een keer uit betaald zouden woorden wanneer hij en zijn (ex) vrouw zouden komen te overlijden. Pff wat een onzin, mijn vriend beide ouders leven nu nog steeds en we hebben nog geen erfenis gehad. Maar goed, om een lang verhaal kort te maken ging hij met zijn zoon mee naar huis, om mij ook duidelijk te maken dat we beter op huwelijkse voorwaarden konden gaan trouwen. Ik kan niet beschrijven wat ik toen voelde, waarom dacht hij zo slecht over mij? En waar bemoeide hij zich mee? Dacht hij nu werkelijk dat ik met zijn zoon trouwde om het geld? Dan had ik toch beter een oude man aan de haak kunnen slaan, dan had ik eerder geld tot mijn beschikking gehad. Al met al liep het gesprek niet erg vlot. En toen mijn schoonvader eindelijk weg ging bleef er een spanningsveld hangen.

Mijn vriend raakte nog meer in de stress want wat moest hij nu doen? Ik zei hem dat we gewoon onze eigen plan moesten gaan volgen, want het was immers ons huwelijk, daar had een ander toch niets mee te maken? Maar goed voor de zekerheid wilde mijn vriend toch even naar de notaris om zeker te weten wat het handigste was in ons geval. Ik wilde niet! We hadden toch samen al een beslissing genomen? En toch ging ik mee naar de notaris, niet sterk genoeg om voor mezelf op te komen. Ik zie die beste man nog zitten hij keek mij aan, hij voelde aan alles dat ik absoluut daar niet wilde zijn, zijn ogen stonden triest toen hij me aan keek, en ik voelde iets van kind waar ben jij aan begonnen? Hij vertelde dat het voor ons totaal geen zin had om op huwelijkse voorwaarde te trouwen omdat we zelf immers niet echt een kapitaal hadden. En hij zei ook nog wanneer mijn schoonvader bang was dat de aangetrouwde kinderen met zijn geld aan de haal zou gaan, dat die dat in zijn eigen testament kon verwerken. Met een gevoel, was dit nu allemaal nodig geweest gingen we weer naar huis toe.

De spanning tussen ons bleef want zijn familie bleef zeuren, 3 maand voor het huwelijk vroeg ik mijn vriend, laten we het een jaar uitstellen, want ik weet het allemaal niet meer. Jij zit niet lekker in je vel, ik weet niet of dit een goede basis is om te gaan trouwen! Hier wilde hij niets van horen, want de trouw kaarten waren immers al de deur uit. En alles was al geregeld. En dat was ook zo, opnieuw was ik niet sterk genoeg om door te zetten. En de trouwdatum bleef staan. En hoe dichter die bij kwam, hoe meer en meer ik ging twijfelen want er bleef wrijving tussen ons. En toen brak de grote dag aan, ik stond stijf van de spanning, zijn k...familie de vader, moeder broer en zus zouden er de gehele dag bij zijn. Mijn ouders en een paar vrienden ook. Maar dat woog niet af tegen zijn familie waarvan ik wist dat ze me niet accepteerden. En nu moesten ze er ook bij zijn wat de mooiste dag van mijn leven zou moeten worden. Waarom waren we niet in het geheim getrouwd? Ik probeerde een blij gezicht op te zetten en te genieten van het moment. Maar van binnen schreeuwde ik, huilde ik. In het gemeentehuis tijdens de plechtigheid, was mijn hoofd vol twijfels, maar mijn god je loopt toch niet weg bij je eigen trouwerij? Ik voelde me gevangen kon geen kant op. Wat deed ik hier? Waarom had ik niet voor mezelf gekozen? Toen ik Ja moest zeggen zei ik dat te snel want ik wilde er zo gauw mogelijk van af zijn. En toen was ik getrouwd.

Op naar de maaltijd. Maar wat een frustratie, had buikpijn want het was weer tijd voor mijn maandelijkse periode, plus dat ik de rest van de dag met mijn schoonfamilie moest door brengen. Mijn schoonvaders vriendin was niet mee gekomen, hij zei zelf dat ze dat niet wilde, maar ik wist dat hij die beslissing genomen had. Ik vond zijn vriendin erg aardig. Nu kon hij zich mooier voordoen, en bij zijn echtgenoot schijnheilig gaan zitten terwijl ze al jaren niet meer samen woonden. Nog wel getrouwd maar ieders een eigen leven. Toen ik mijn vriend zei dat zijn vader loog en die vriendin wel had willen komen. Geloofde hij mij niet. We zochten een telefoon op en belde haar en natuurlijk had ik gelijk. De rest van de dag negeerde ik mijn schoonfamilie het enige verzet wat ik nog kon doen. S`avonds was er feest daar kwamen mijn ooms en tante`s en collega`s van mijn vriend. Ik moet zeggen dat was redelijk gezellig. En zo ging onze trouwdag voorbij.

Ik heb jaren lang niet naar de trouwfoto`s kunnen kijken, gewoon omdat het te pijnlijk was. En vandaag ter dag nog niet echt. Voel nog steeds een bepaalde pijn en één vraag blijft pijnlijk hangen. Waarom? Waarom was ik niet sterk genoeg om voor mezelf te kiezen? Want hoe heel anders was mijn leven dan verlopen. Dan was ik misschien veel eerder mezelf geworden. Maar goed wat gebeurt is is gebeurt! De tijd is niet meer terug te draaien. Want twee dingen heeft deze relatie wel op geleverd, een goede vriend, en drie geweldige kinderen. De toekomst ligt nog helemaal open en hoe die word? De tijd zal het leren. Maar één ding weet ik zeker ik zal me nooit meer anders voordoen! Want ik ben wie ik ben! En leef mijn eigen leven, kom beter voor mezelf op, want ook mijn mening telt. Ik ben een vrouw die van vrouwen houd, nog samen woont met mijn vriend, maar wel zich zelf is.



  • Comments(0)//blog.shasja-angel-light.nl/#post91

Scheiden doet lijden

Mijn gedachtenPosted by Shasja angel light Mon, December 19, 2016 12:16:16

Het doet wat met me, ik wil je geen pijn doen, toch gebeurt het keer op keer. Ik voel je angst je frustratie. Maar dit is toch echt iets wat jezelf moet doen. Al die jaren heb ik voor je klaar gestaan je problemen opgelost. Misschien achteraf gezien wel eens te veel, hierdoor ben je op mij gaan leunen. Het idee dat ik hier straks weg ben, bezorgd jou grote angsten. Ik begrijp het! Maar ik kan niet blijven, het is zo klaar voor me. Wanneer ik blijf zou ik meer en meer een hekel aan je krijgen. Ik wil niet langer een rol spelen waar ik me niet goed bij voel. Ik wil niet in een relatie blijven hangen waar ik niet gelukkig in ben, en me zo intens eenzaam voel. Er zijn zo vreselijk veel dingen gebeurt, mooie dingen, maar ook vele mindere mooie dingen.

Mijn eenzaamheid groeide meer en meer in de jaren die volgde, voelde me zo onbegrepen onbemind. Voelde niet dat jij van me hield, want op momenten dat ik je nodig had was je er niet. Nee ik was er om problemen op te lossen, de boel hier draaiende te houden. En ik deed het met liefde. Cijferde mezelf weg.

Maar het is zo klaar, de kinderen zijn groter geworden, ze begrijpen het, meer dan jij heb ik wel eens het vermoeden. Ze kennen jou ze kennen mij, ze zien en voelen de verandering, ze voelen hoe ik hier in sta. Ze kennen jou, weten wat jou zwakheden, en onvolkomenheden zijn. Zij weten waar ik al die jaren tegen aangelopen ben. En nee je bent geen slechte man, je bent zoals jij bent. En vermoedelijk is daar ergens wel iemand die alles wat jij bent kan waarderen. Een persoon waar jij je passie en liefde voor kan gaan voelen. En niet de moederrol waar ik in zit. Want ik ben niet je moeder, niet eens meer je vrouw. Het doet me pijn dat ik me de laatste weken harder moet opstellen tegen over jou, maar ik moet! Het knopje moet bij je om zodat jij begrijpt dat je echt moet loslaten! Het is zo niet mij!

Maar om mezelf te mogen zijn heb ik vrijheid nodig, ik wil niet geketend worden. Ik wil me niet meer ongelukkig voelen. Niet meer dat stille verdriet! Niet meer een rol spelen die ik niet ben. Mijn hart heeft haar eigen ritme, en dat ritme is niet de jouwe! Eenzaamheid is erger met zijn twee word er in een liedje gezongen, en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Laat me los! Dan misschien in de toekomst kunnen we weer ‘vrienden’ worden, voor nu stoort me jou gedrag behoorlijk. Zodat ik weinig meer voor je voel………..

Kijk ook op mijn site

Bestel hier mijn boekje








  • Comments(0)//blog.shasja-angel-light.nl/#post90

Zwaar soms

Mijn gedachtenPosted by Shasja angel light Thu, December 15, 2016 23:02:02

Vandaag een zwaar dagje, soms ben je gewoon met teveel dingen tegelijk bezig. Kan terug kijken op een emotioneel dagje. Het pad wat ik op het moment bewandeld nogal hobbelig. Met name in mijn gevoel. Zoveel gevoelens en gedachten die er door mijn hoofd spoken. Het is tijden geleden dat mijn hoofd zo vol was. Er zit op het moment zoveel in dat ik er geen lijn in lijk te krijgen. Dan maar weer mijn oude vertrouwde vriend raadplegen. Nog steeds is het, het schrijven wat mijn hoofd leeg kan maken. Er een lijn in te krijgen. De afgelopen, weken ben ik in een stroomversnelling terecht gekomen. Wat al een jaar voelbaar was escaleerde. Er werd een keuze gemaakt. Het loslaten stapsgewijs begonnen. Maar er ontstonden ook dingen die ik niet had kunnen voorzien. Loslaten lijkt nog niet zo makkelijk te zijn. In hoeverre kun je rekenschap houden met de ander persoon? Wat nu als die persoon er een heel ander beeld van heeft? Dan word het wel heel moeilijk. Ik had dit niet van te voren aan zien komen. Ik was echt in de veronderstelling dat we goede afspraken over gemaakt hadden. Toen ik in 2012 uit de kast kwam waren de afspraken volgens mij duidelijk. Het loslaten als man en vrouw was begonnen.

We gaven elkaar de vrijheid om te ontdekken, eventueel te daten, want we bleven bij elkaar voor de kinderen. Verder was er immers niets meer? We waren elkaar al jaren kwijt te minste zo voelde ik het. Ik had niet echt behoefte aan iets in relatiesfeer, ik zocht vriendschappen, die ik ook vond, ik werd weleens verliefd maar dat waren nogal probleem gevallen. Dus echt tot een ontmoetingen kwam het niet. Hij leek gelukkig met de situatie, onbeperkt contact met dames leggen, dat dit op niets uitdraaide daar kon ik toch zeker niets aan doen. We leefde langs elkaar heen zo als we al jaren deden. Ik bleef hem net zo als altijd behandelen, toonde belangstelling en stond hem met raad en daad bij, je woont immers onder het zelfde dak, dus dat is het minste wat je kunt doen. We hadden geen intimiteit meer maar eerlijk is, eerlijk dat stelde de laatste jaren toch geen reet meer voor.

Er was nooit veel passie geweest, meer een verplichtnummertje wat af en toe gewoon moest gebeuren omdat je dat immers bij een huwelijk hoort. Een triest gegeven en het ook iets waar ik niet trots op ben. Ik zit juist vol passie, liefde. Maar soms loopt het anders dan wat je in je hoofd hebt. Soms doe je elkaar onbewust pijn, en ja dat gebeurde soms ook tijdens ons samenzijn, kleine dingetjes wat kwetsen voor een vrouw kan zijn, uitspraken, opmerkingen. Ik borg die dingen op in een doosje, mijn doosje van hem. Een relatie gaat niet over roosjes ja misschien toch wel met doorntjes. In de loop der jaren verborg ik veel in dat doosje, onbesproken dingen, gewoon omdat ik er niet over kon praten. Sommige dingen hou je voor jezelf, en sluipen erin. Er met elkaar over praten was vaak toch moeilijk omdat het voor me heel persoonlijk was. Denkend dat geen enkele relatie perfect was liet ik dingen gebeuren. Ook omdat ik toen nog niet de mogelijkheid om voor mezelf te kiezen, en voor mezelf op te komen. Een ander was immers veel belangrijker. Dat doosje raakte meer en meer vol. Tja en nu we op het punt gekomen zijn dat we ieders een eigen weg gaan is de deksel eraf gevlogen.

En dingen komen bikkelhard binnen, of het nu komt dat het nu echt gaat gebeuren, en ik nu de mogelijkheid heb om het te bekijken. Ik weet het niet. Maar ik kan intens verdrietig worden wat ik daar in het doosje vind. Ook word ik boos op mezelf, ergens weet ik dat, dat geen zin heeft. Ik was toen niet wijzer. En dan is hij daar, ineens laat hij merken dat hij me eigenlijk niet kwijt wil. En vervalt in een slachtofferrol. Ziet me ineens als zijn vrouw, hoewel we in 2012 al afscheid van deze rol genomen hadden. We hebben er lange onnodige gesprekken over. Ik begrijp het gewoon niet, waar heeft hij dat beeld opgedaan dat er meer tussen ons speelde dan de rol van ouders? Het praten uit twee monden gaat me storen, want ik begrijp er geen reet meer van. De ene keer is het dit, dan is hij blij met de besluit, en het volgende moment claimt hij me weer. En speelt de rol van ongelukkige man waar de vrouw in één keer de benen neemt. Ik word hier zo moe van! En de sukkel begrijpt niet dat juist hierdoor ik veel sneller zal vertrekken.

Het brengt me uit balans, maar geeft me tevens ook de kracht om door te gaan, en geeft me het zelfvertrouwen dat ik een goede keuze hierin gemaakt heb. Het is gewoon zo moeilijk wat is er op zo'n moment wijsheid.? Ik dwaal de dagen door, last van afkick verschijnselen omdat ik ook besloten heb om te stoppen met roken. Pff zo doe ik weer een keer alles tegelijk. Maar aan het eind van de tunnel is er altijd licht.............Ik sluit nu af zit nog veel meer. Morgen is er weer een dag.


Shasja

  • Comments(0)//blog.shasja-angel-light.nl/#post89

Overdenking

Mijn gedachtenPosted by Shasja angel light Mon, November 28, 2016 11:06:09


Druk met mijn verhaal bezig, schiet al lekker op, zo blij met de hulp die ik uit onverwachtse hoek kreeg, mijn verhaal is inmiddels ons verhaal geworden. Mijn dank kan niet groot genoeg zijn, dank je Esther. Het verhaal maakt veel in me los, net zoals in het begin toen ik met dit verhaal begon. Al weer zoveel jaren geleden. Met tussen pozen eraan gewerkt. Indirect heeft dit verhaal meegedragen om mijn eigen identiteit te vinden. En ook nu doet het zoveel met mij, want het draait om de liefde, liefde die geen kleur kent. Een weemoedig gevoel maakt zich van mij meester, een stille pijn kruipt naar boven. Hoeveel is er de afgelopen jaren niet gebeurt? Ligt het eraan dat het bijna weer december is dat ik ik dwaal door gebeurtenissen van de afgelopen jaren? De keuze om uit de kast te komen betekend zoveel, het bracht mezelf en mijn naasten in een vrije val. En weg zoeken zodat iedereen het goed zou krijgen was nog niet zo eenvoudig. Het was puinruimen. En dan heb ik het nog niet eens over de reactie van de buitenwereld. Mensen kunnen maar moeilijk accepteren wanneer je anders bent dan wat er van jouw verwacht word. Huisboompje beestje. En ineens bleek alles anders te zijn. Pffff het was zwaar. We gingen door, we moesten door. Tegen alle verwachtingen in besloten ik en de vader van mijn kinderen om bij elkaar te blijven. Nee er was geen intimiteit meer, maar die was er al jaren niet meer. We leefde langs elkaar heen.

We konden elkaar toch niet de kinderen ontnemen. M. leeft voor zijn gezin, zijn kinderen. Dus we zochten een oplossing, onze kinderen waren het allerbelangrijkste. Zij hadden een thuishaven nodig. En we sloegen ons er door heen. M en ik werden de opvoeders van onze kinderen en dat is de band wat ons bind. We kunnen prima samen door één deur heen en laten elkaar vrij. De buitenwereld moest er maar aan wennen, en uiteindelijk gebeurde dat ook. Tegen alle verwachtingen in hielden wij stand, tuurlijk er is weleens wrijving daar ontkom je niet aan wanneer je samen onder één dak leeft. Is dit een ideale oplossing? Voor ons wel. Toch op sommige momenten voel ik me hopeloos verloren, dit was niet het beeld wat ik voor ogen had wanneer ik vroeger aan samenwonen dacht. Het voelt soms zo koud van binnen en eenzaamheid die ik mijn hele leven gevoeld heb is aanwezig. Want liefde voelen zou toch veel meer moeten zijn...........Liefde voor een persoon dat je tot in je tenen voelt, noem het ware liefde. Liefde met intimiteit........Het is niet anders, dus in stilte laat ik soms een traan. We gaan door, onze kinderen worden al groter ik knipper met mijn ogen en kijk tegen mijn oudste zoon op. Hij word al weer 17 volgend jaar, waar is de tijd gebleven? En onze meiden worden ook al zo groot. Deze kinderen zijn mijn leven ik heb hun het leven gegeven en zij hebben mij het leven terug gegeven. Toen het 2014 zo vreselijk mis ging, en ik geconfronteerd werd met duistere schimmen uit mijn verleden. De pijn werd bijna mijn ondergang. Ik had al een aantal manieren bedacht hoe ik uit het leven zou kunnen stappen. Uiteindelijk zag ik mijn kinderen zij hadden niet om het leven gevraagd. Zij hadden recht op een moeder. Dus ik beet op mijn tanden en vocht door. Eerst voor hun, later voor mezelf.

En zo hier ben ik nog, een schrijfster een dichter. Ik ga door, denk niet aan de toekomst, ik probeer elke dag het uiterste uit het leven te halen. Ik leef mijn leven met een lach en een traan. Zo is het en niet anders............





  • Comments(0)//blog.shasja-angel-light.nl/#post85

De slotsom.

Mijn gedachtenPosted by Shasja angel light Sun, October 16, 2016 22:34:24

Soms is het de vraag of het verstandig is om in het verleden te zoeken. Voor een paar dagen terug begon ik onbewust te graven. Met name een zoektocht naar mijn gevoel ten aanzien van mijn seksualiteit. Ik liet het komen. Ik opende een deur naar mijn verleden. Mijn eerste liefde, en de rest volgde vanzelf. Het werden geen zware stukken want dat was iets, waar ik totaal geen behoefte aan had. Het waarom was me in de eerste instantie niet duidelijk. Immers voor jaren terug was ik al eens aan graven geweest. Waarom op dit punt van mijn leven opnieuw? Tijdens het schrijven werd me meer en meer duidelijk waarom. Alles heeft met acceptatie te maken.........

Acceptatie in mijn keuzes hierin. Dacht ik voor jaren terug dat het ontstaan was door mijn omgeving en mijn onwetendheid over wat ik toen voelde. Ben ik nu tot de slotsom gekomen dat ik eigenlijk van af het begin al wist wat mijn ware gevoelens waren, maar simpel de keuze maakte om er niets mee te doen. Want elke keuze die je in je leven maakt daar moet je vol honderd procent achter staan. Bij twijfel niet inhalen. Oorzaak gevolg. Alles wat je doet heeft effect op je omgeving een actie roept reactie op. In een wereld te leven waar mensen moeite hebben met bepaalde seksuele voorkeur moet je als persoon sterk in je schoenen staan om de reactie van de buitenwereld aan te kunnen.

In die tijd was ik daar absoluut nog niet aan toe. Er lag zoveel verborgen in mijn beerput waar ik hardnekkig een deksel op vast geramd had. Dat ik niet de kracht en energie had om mijn hart te volgen. Die deksel onder controle houden vergde al heel veel energie van mijn. Ik wist wanneer de deksel er af zou vliegen dat ik het geheel niet meer onder controle zou houden, met alle gevolgen van dien. Af toe wanneer het nodig was liet ik dingen komen, want verlichting van een zware rugzak is altijd fijn. Maar wel zodanig dat de pijn en de beelden te overzien waren. Ik weet dat, dat een verstandige keuze is geweest. Want toen die deksel ervoor een paar jaar terug afvloog koste het bijna mijn kop. Door mijn levenservaring en mijn omgeving vond ik de kracht om mijn duistere schimmen te verslaan.

Het leven bestaat uit keuzes maken. Om mijn ogen te sluiten voor wat ik werkelijk voelde was simpel weg een manier om te overleven. Mensen zijn hard en meedogenloos heb ik aan de lijve ervaren. Want toen de meiden van mijn klas erachter kwam dat ik een vriendin had werd dat tegen mij gebruikt en ik in een mangelmolen genomen wat ik niemand gun. Dus om het te overleven maakte ik de keuze om het snoei hard te ontkennen. Wat er voor iedereen duimdik boven op lag bezwoer ik het tegen deel. Want wat ik diep van binnen voelde zou niemand kapot kunnen maken want dat was van mij.

Het was geen passieve keuze maar een bewuste keuze. Tja dat kan ik mij afvragen wat het voor zin heeft om dit antwoord te vinden. Voor mij heeft dit heel veel meer waarde omdat het iets is wat ik zelf in de hand gehouden heb. Mijn eigen verantwoordelijk en eerlijk gezegd geeft dat een geweldig gevoel, hoe krom dat ook klinkt. Hierdoor krijg ik acceptatie met mijn leven en met mijn geaardheid en kan ik het met liefde omarmen.


Shasja





  • Comments(0)//blog.shasja-angel-light.nl/#post83
Next »