Mijn gedachten

Mijn gedachten

Wat je hier kunt vinden.

Mijn gevoelens, beschreven in gedichten en verhalen. kijk ook op mijn site

Zwaar soms

Mijn gedachtenPosted by Shasja angel light Thu, December 15, 2016 23:02:02

Vandaag een zwaar dagje, soms ben je gewoon met teveel dingen tegelijk bezig. Kan terug kijken op een emotioneel dagje. Het pad wat ik op het moment bewandeld nogal hobbelig. Met name in mijn gevoel. Zoveel gevoelens en gedachten die er door mijn hoofd spoken. Het is tijden geleden dat mijn hoofd zo vol was. Er zit op het moment zoveel in dat ik er geen lijn in lijk te krijgen. Dan maar weer mijn oude vertrouwde vriend raadplegen. Nog steeds is het, het schrijven wat mijn hoofd leeg kan maken. Er een lijn in te krijgen. De afgelopen, weken ben ik in een stroomversnelling terecht gekomen. Wat al een jaar voelbaar was escaleerde. Er werd een keuze gemaakt. Het loslaten stapsgewijs begonnen. Maar er ontstonden ook dingen die ik niet had kunnen voorzien. Loslaten lijkt nog niet zo makkelijk te zijn. In hoeverre kun je rekenschap houden met de ander persoon? Wat nu als die persoon er een heel ander beeld van heeft? Dan word het wel heel moeilijk. Ik had dit niet van te voren aan zien komen. Ik was echt in de veronderstelling dat we goede afspraken over gemaakt hadden. Toen ik in 2012 uit de kast kwam waren de afspraken volgens mij duidelijk. Het loslaten als man en vrouw was begonnen.

We gaven elkaar de vrijheid om te ontdekken, eventueel te daten, want we bleven bij elkaar voor de kinderen. Verder was er immers niets meer? We waren elkaar al jaren kwijt te minste zo voelde ik het. Ik had niet echt behoefte aan iets in relatiesfeer, ik zocht vriendschappen, die ik ook vond, ik werd weleens verliefd maar dat waren nogal probleem gevallen. Dus echt tot een ontmoetingen kwam het niet. Hij leek gelukkig met de situatie, onbeperkt contact met dames leggen, dat dit op niets uitdraaide daar kon ik toch zeker niets aan doen. We leefde langs elkaar heen zo als we al jaren deden. Ik bleef hem net zo als altijd behandelen, toonde belangstelling en stond hem met raad en daad bij, je woont immers onder het zelfde dak, dus dat is het minste wat je kunt doen. We hadden geen intimiteit meer maar eerlijk is, eerlijk dat stelde de laatste jaren toch geen reet meer voor.

Er was nooit veel passie geweest, meer een verplichtnummertje wat af en toe gewoon moest gebeuren omdat je dat immers bij een huwelijk hoort. Een triest gegeven en het ook iets waar ik niet trots op ben. Ik zit juist vol passie, liefde. Maar soms loopt het anders dan wat je in je hoofd hebt. Soms doe je elkaar onbewust pijn, en ja dat gebeurde soms ook tijdens ons samenzijn, kleine dingetjes wat kwetsen voor een vrouw kan zijn, uitspraken, opmerkingen. Ik borg die dingen op in een doosje, mijn doosje van hem. Een relatie gaat niet over roosjes ja misschien toch wel met doorntjes. In de loop der jaren verborg ik veel in dat doosje, onbesproken dingen, gewoon omdat ik er niet over kon praten. Sommige dingen hou je voor jezelf, en sluipen erin. Er met elkaar over praten was vaak toch moeilijk omdat het voor me heel persoonlijk was. Denkend dat geen enkele relatie perfect was liet ik dingen gebeuren. Ook omdat ik toen nog niet de mogelijkheid om voor mezelf te kiezen, en voor mezelf op te komen. Een ander was immers veel belangrijker. Dat doosje raakte meer en meer vol. Tja en nu we op het punt gekomen zijn dat we ieders een eigen weg gaan is de deksel eraf gevlogen.

En dingen komen bikkelhard binnen, of het nu komt dat het nu echt gaat gebeuren, en ik nu de mogelijkheid heb om het te bekijken. Ik weet het niet. Maar ik kan intens verdrietig worden wat ik daar in het doosje vind. Ook word ik boos op mezelf, ergens weet ik dat, dat geen zin heeft. Ik was toen niet wijzer. En dan is hij daar, ineens laat hij merken dat hij me eigenlijk niet kwijt wil. En vervalt in een slachtofferrol. Ziet me ineens als zijn vrouw, hoewel we in 2012 al afscheid van deze rol genomen hadden. We hebben er lange onnodige gesprekken over. Ik begrijp het gewoon niet, waar heeft hij dat beeld opgedaan dat er meer tussen ons speelde dan de rol van ouders? Het praten uit twee monden gaat me storen, want ik begrijp er geen reet meer van. De ene keer is het dit, dan is hij blij met de besluit, en het volgende moment claimt hij me weer. En speelt de rol van ongelukkige man waar de vrouw in één keer de benen neemt. Ik word hier zo moe van! En de sukkel begrijpt niet dat juist hierdoor ik veel sneller zal vertrekken.

Het brengt me uit balans, maar geeft me tevens ook de kracht om door te gaan, en geeft me het zelfvertrouwen dat ik een goede keuze hierin gemaakt heb. Het is gewoon zo moeilijk wat is er op zo'n moment wijsheid.? Ik dwaal de dagen door, last van afkick verschijnselen omdat ik ook besloten heb om te stoppen met roken. Pff zo doe ik weer een keer alles tegelijk. Maar aan het eind van de tunnel is er altijd licht.............Ik sluit nu af zit nog veel meer. Morgen is er weer een dag.


Shasja

  • Comments(0)//blog.shasja-angel-light.nl/#post89