Mijn gedachten

Mijn gedachten

Wat je hier kunt vinden.

Mijn gevoelens, beschreven in gedichten en verhalen. kijk ook op mijn site

Trouwen de mooiste dag van mijn leven?

Mijn gedachtenPosted by Shasja angel light Tue, December 27, 2016 16:40:10

24 augustus 2013

Vandaag ging het buurmeisje trouwen, ze woonde al een poosje op zich zelf maar trouwde van uit het ouderlijk huis. Ach wat zag ze er leuk uit en wat keek ze gelukkig. En boem daar was het gevoel, meid ik hoop dat je een goede keus heb gemaakt. Kon er niets aan doen, moest terug denken aan mijn eigen trouwdag. En een wrange smaak kwam naar boven, want wat voor de meeste mensen de mooiste dag van je leven hoort te zijn, was het voor mij een verschrikking. Ten eerste had ik volop twijfel over mijn relatie omdat die op dat moment niet echt meer lekker liep, veel spanning tussen ons. Niet omdat ik op dat moment twijfelde aan mijn geaardheid in geen geval, daar dacht ik toen nog niet over na. Maar gewoon het hele gebeuren er om heen. Ik was zelf net bekomen van een hele moeilijke periode in mijn leven, behoorlijk overspannen geweest en dat had ik net weer een beetje op een rijtje. Toen hij mij ten huwelijk vroeg. Ik zei ja! Maar toen begon het gezeur met zijn familie, die wilde niet komen als die kwam en anders om. Hierdoor kreeg mijn vriend veel spanning, waardoor hij van slag raakte. Zijn familie was sowieso niet zo op mij gesteld en vonden min of meer dat hij beneden zijn stand ging trouwen. Ik heb hem voorgesteld laten we in het geheim trouwen, we trouwen met elkaar daar hoef eigenlijk niemand bij te zijn. Maar daar wilde hij niets van weten, want je trouwde maar één keer en dat moest gevierd worden.

Ik stemde toe, maar wat een gezeur, een aantal maanden voor de geplande datum kwam mijn schoonvader bij mijn vriend op het werk, zijn vader stond buiten wachten toen mijn vriend vrij was. Hij wilde eens een goed gesprek met zijn zoon hebben. Het gesprek hield in dat hij zijn zoon sterk aan rade om op huwelijkse voorwaarden te trouwen, want je kon nooit weten wat de toekomst zou brengen. En wanneer het niet meer zou gaan dan zou ik de helft van het geld krijgen, maar het geld moest in de eigen familie blijven. Wat voor geld? We hadden alleen ons eigen kleine spaarrekening, maar het ging om een eventuele erfenis. Afijn schijnbaar dacht mijn schoonvader dat ik met mijn vriend ging trouwen voor een eventuele erfenis die ooit een keer uit betaald zouden woorden wanneer hij en zijn (ex) vrouw zouden komen te overlijden. Pff wat een onzin, mijn vriend beide ouders leven nu nog steeds en we hebben nog geen erfenis gehad. Maar goed, om een lang verhaal kort te maken ging hij met zijn zoon mee naar huis, om mij ook duidelijk te maken dat we beter op huwelijkse voorwaarden konden gaan trouwen. Ik kan niet beschrijven wat ik toen voelde, waarom dacht hij zo slecht over mij? En waar bemoeide hij zich mee? Dacht hij nu werkelijk dat ik met zijn zoon trouwde om het geld? Dan had ik toch beter een oude man aan de haak kunnen slaan, dan had ik eerder geld tot mijn beschikking gehad. Al met al liep het gesprek niet erg vlot. En toen mijn schoonvader eindelijk weg ging bleef er een spanningsveld hangen.

Mijn vriend raakte nog meer in de stress want wat moest hij nu doen? Ik zei hem dat we gewoon onze eigen plan moesten gaan volgen, want het was immers ons huwelijk, daar had een ander toch niets mee te maken? Maar goed voor de zekerheid wilde mijn vriend toch even naar de notaris om zeker te weten wat het handigste was in ons geval. Ik wilde niet! We hadden toch samen al een beslissing genomen? En toch ging ik mee naar de notaris, niet sterk genoeg om voor mezelf op te komen. Ik zie die beste man nog zitten hij keek mij aan, hij voelde aan alles dat ik absoluut daar niet wilde zijn, zijn ogen stonden triest toen hij me aan keek, en ik voelde iets van kind waar ben jij aan begonnen? Hij vertelde dat het voor ons totaal geen zin had om op huwelijkse voorwaarde te trouwen omdat we zelf immers niet echt een kapitaal hadden. En hij zei ook nog wanneer mijn schoonvader bang was dat de aangetrouwde kinderen met zijn geld aan de haal zou gaan, dat die dat in zijn eigen testament kon verwerken. Met een gevoel, was dit nu allemaal nodig geweest gingen we weer naar huis toe.

De spanning tussen ons bleef want zijn familie bleef zeuren, 3 maand voor het huwelijk vroeg ik mijn vriend, laten we het een jaar uitstellen, want ik weet het allemaal niet meer. Jij zit niet lekker in je vel, ik weet niet of dit een goede basis is om te gaan trouwen! Hier wilde hij niets van horen, want de trouw kaarten waren immers al de deur uit. En alles was al geregeld. En dat was ook zo, opnieuw was ik niet sterk genoeg om door te zetten. En de trouwdatum bleef staan. En hoe dichter die bij kwam, hoe meer en meer ik ging twijfelen want er bleef wrijving tussen ons. En toen brak de grote dag aan, ik stond stijf van de spanning, zijn k...familie de vader, moeder broer en zus zouden er de gehele dag bij zijn. Mijn ouders en een paar vrienden ook. Maar dat woog niet af tegen zijn familie waarvan ik wist dat ze me niet accepteerden. En nu moesten ze er ook bij zijn wat de mooiste dag van mijn leven zou moeten worden. Waarom waren we niet in het geheim getrouwd? Ik probeerde een blij gezicht op te zetten en te genieten van het moment. Maar van binnen schreeuwde ik, huilde ik. In het gemeentehuis tijdens de plechtigheid, was mijn hoofd vol twijfels, maar mijn god je loopt toch niet weg bij je eigen trouwerij? Ik voelde me gevangen kon geen kant op. Wat deed ik hier? Waarom had ik niet voor mezelf gekozen? Toen ik Ja moest zeggen zei ik dat te snel want ik wilde er zo gauw mogelijk van af zijn. En toen was ik getrouwd.

Op naar de maaltijd. Maar wat een frustratie, had buikpijn want het was weer tijd voor mijn maandelijkse periode, plus dat ik de rest van de dag met mijn schoonfamilie moest door brengen. Mijn schoonvaders vriendin was niet mee gekomen, hij zei zelf dat ze dat niet wilde, maar ik wist dat hij die beslissing genomen had. Ik vond zijn vriendin erg aardig. Nu kon hij zich mooier voordoen, en bij zijn echtgenoot schijnheilig gaan zitten terwijl ze al jaren niet meer samen woonden. Nog wel getrouwd maar ieders een eigen leven. Toen ik mijn vriend zei dat zijn vader loog en die vriendin wel had willen komen. Geloofde hij mij niet. We zochten een telefoon op en belde haar en natuurlijk had ik gelijk. De rest van de dag negeerde ik mijn schoonfamilie het enige verzet wat ik nog kon doen. S`avonds was er feest daar kwamen mijn ooms en tante`s en collega`s van mijn vriend. Ik moet zeggen dat was redelijk gezellig. En zo ging onze trouwdag voorbij.

Ik heb jaren lang niet naar de trouwfoto`s kunnen kijken, gewoon omdat het te pijnlijk was. En vandaag ter dag nog niet echt. Voel nog steeds een bepaalde pijn en één vraag blijft pijnlijk hangen. Waarom? Waarom was ik niet sterk genoeg om voor mezelf te kiezen? Want hoe heel anders was mijn leven dan verlopen. Dan was ik misschien veel eerder mezelf geworden. Maar goed wat gebeurt is is gebeurt! De tijd is niet meer terug te draaien. Want twee dingen heeft deze relatie wel op geleverd, een goede vriend, en drie geweldige kinderen. De toekomst ligt nog helemaal open en hoe die word? De tijd zal het leren. Maar één ding weet ik zeker ik zal me nooit meer anders voordoen! Want ik ben wie ik ben! En leef mijn eigen leven, kom beter voor mezelf op, want ook mijn mening telt. Ik ben een vrouw die van vrouwen houd, nog samen woont met mijn vriend, maar wel zich zelf is.



  • Comments(0)//blog.shasja-angel-light.nl/#post91